Adwentowe rozważania z s. Lucjaną - misjonarką w Kamerunie

Wysokie afrykańskie słońce nie przybliża atmosfery świątecznej, ale przepiękna tradycja łamania się opłatkiem jest głęboko zakorzeniona w sercach misjonarzy, która łączy i zawsze zbliża do siebie.

Pusty talerz przy wigilijnym stole jest zawsze zajęty przez samotnego misjonarza, który nieraz musi pokonać wiele kilometrów, by do nas dołączyć.  

Czas upływa bardzo szybko. Nie tak dawno zebraliśmy się wokół pasterza diecezji ks. bp. Jana Ozgi, by dokonać podsumowania prac duszpasterskich, które były powierzone nam na cały rok. Tematem szczególnym, w który wgłębiamy się już przez wiele lat, jest rodzina jako szkoła życia chrześcijańskiego.    

Rodzina afrykańska nie ma korzeni. Reżim poligamiczny stwarza wiele problemów. Dzieci nie czują się kochane, nie wiedzą do kogo należą, skazane są na samotność. Kobieta z reżimu monogamicznego jeśli nie jest kupiona przez męża to nie czuje się dowartościowana, jest zakompleksiona, bo przychodzą na świat kolejne dzieci a mężczyzna jeszcze długo nie jest w stanie jej wykupić. Zapłacenie za kobietę ma być węzłem łączącym obie rodziny.
W naszej diecezji od wielu lat przekonujemy do zakładania rodzin opartych na wartościach chrześcijańskich.

W październiku odwiedziłam chorych i starszych ludzi, by razem z nimi odmówić różaniec, porozmawiać. Chciałam by choć przez chwilę zapomnieli o swojej samotności. Każde spotkanie z misjonarzem przyjmują z wielkim wzruszeniem. Zwróciłam im uwagę na piękny aspekt starości, aby umieli ofiarować siebie, swój ból, samotność Kościołowi. Tłumaczyłam, że dla Kościoła są darem. Bez tego daru Kościół nie miałby siły witalnej. Powiedzieli, że nikt  im o tym nie powiedział. Zawsze wiedzieli, że są niepotrzebni. Ich bliscy i sąsiedzi czekają tylko na pogrzeb. Są one bardzo uroczyste, cała wioska ma w nich udział. Muszą się dobrze pożegnać ze zmarłym, żeby ich nie straszył, żeby dobrze wypadł przed przodkami, którzy już odeszli.

« powrót